Cambaza Değil, Memleketin Gerçek Meselelerine Bakalım!

29 Ekim Cumhuriyet Bayramı dolayısıyla Anıtkabir'de İYİ Parti Genel Başkanı Müsavat Dervişoğlu'nun MHP Genel Başkanı Devlet Bahçeli'nin koluna girerek merdivenlerden inmesine yardımcı olması, bazı çevrelerde adeta siyasi bir krize dönüştürüldü.

İlk bakışta insani bir nezaket davranışı olarak değerlendirilebilecek bu görüntü, siyasi geçmiş, parti kimliği ve seçmen hassasiyetleri nedeniyle farklı yorumlara yol açtı.

Bir kesim, siyasi rakipler arasında insani ilişkilerin korunmasını olumlu karşılarken, bazı İYİ Partililer açısından görüntünün taşıdığı sembolik anlam, tartışma yarattı. Zira Siyasette bazen bir cümle, bazen bir fotoğraf, bazen de birkaç saniyelik görüntü uzun konuşmalardan daha fazla anlam taşır.

Peki, mesele gerçekten bir kola girme meselesi mi? Yoksa Türk siyasetinin yıllardır çözemediği güven, kutuplaşma ve siyasi kimlik sorununun dışa vurumu mu?

İYİ Parti'nin MHP'den ayrışarak ortaya çıkan siyasi geçmişi ve iki partinin zaman içerisinde farklı siyasi konumlarda yer alması, bu görüntüye ayrı bir anlam yükledi. Bir tarafta insani nezaket, diğer tarafta siyasi hafıza vardı. Bir tarafta normalleşme beklentisi, diğer tarafta siyasi kimliğin korunması hassasiyeti bulunuyordu.

Demokratik siyasette rakip olmak, kişisel düşman olmak anlamına gelmez. Farklı partilerin liderleri birbirlerinin politikalarını sert biçimde eleştirebilir, hatta taban tabana zıt siyasi görüşleri savunabilirler. Ancak bu farklılıklar, insani nezaketi ortadan kaldırmak zorunda değildir.

Üstelik devlet yönetiminde ve demokratik siyasette farklı görüşlerden insanların gerektiğinde konuşabilmesi, birlikte çalışabilmesi ve ortak sorunlara çözüm arayabilmesi önemlidir. Siyasetin de bir ahlakı, bir adabı ve bir insani yönü olmalıdır. Devlet adamlığı yalnızca kürsüde sert konuşmak değil, gerektiğinde insani nezaketi gösterebilmektir.

Bununla birlikte, Dervişoğlu’nun siyasi yakınlaşma amacı ile Bahçeli’nin koluna girdiği görüşünde değilim. Çünkü bir liderin diğerine yardım etmesi, onun politikalarını benimsediği anlamına gelmez. Kaldı ki böyle bir strateji kendisini inkâr olur. Şimdiye kadar söyledikleri boşa düşer. Üstelik siyasi rekabeti düşmanlığa dönüştürenler, Bahçeli ve kurmaylarıdır.

Bu görüntünün olumsuz etkileri yok mudur?  Tabi ki vardır. Madalyonun diğer yüzünde İYİ Parti seçmenlerinin bir bölümünde ortaya çıktığı ifade edilen rahatsızlık bulunmaktadır. Bu rahatsızlığı yalnızca aşırı tepki veya gereksiz alınganlık olarak değerlendirmek, siyasi psikolojiyi yeterince anlamamak olur. Çünkü İYİ Parti’nin bir kuruluş hikâyesi, siyasi hafızası, ortak mücadelesi ve seçmenleriyle kurduğu güven ilişkisi vardır. İYİ Parti'nin kuruluş sürecinde yaşananları ve MHP liderinin İYİ Partilileri aşağılaması, PKK’lılara gösterdiği sevgi ve ilgiyi onlardan esirgemesi unutulacak cinsten değildir. Böyle bir ortamda iki liderin kol kola görüntülenmesi, kimi seçmenler tarafından siyasi çizgide bir değişimin işareti olarak yorumlanmıştır.

Bugüne kadar İYİ Parti; siyasi, toplumsal, sosyal, ekonomik konularda son olarak da “Çerçeve Yasa” sürecinde, her platformda, her kademede canla başla mücadele vermiş ve bu mücadele ile kamuoyunun takdirini kazanmış bir partidir.

Anıtkabir’de yaşanan bu görüntü bir nezaket kuralı olmasına rağmen, bazı İYİ Parti seçmeninde ve vatandaşlarda gönül kırıklığı yaşatmıştır. Keşke böyle bir görüntünün oluşmasını kurmayları engelleseydi. Bu açıdan değerlendirildiğinde Erhan Usta’nın çıkışını demokratik bir duruş olarak görmek gerekir. Umarım rahmetli Ali Güngör’e yapılan muamele Erhan Usta’ya yapılmaz. İYİ Parti’nin ayrışmaya değil birleşmeye ihtiyacı var.

Nitekim memleketin bin bir derdi var, biz neyi tartışıyoruz? Türkiye'nin önünde ciddi ekonomik, sosyal, hukuki ve güvenlik sorunları bulunuyor. Emekli geçim sıkıntısı çekiyor. Asgari ücretli hayat pahalılığıyla mücadele ediyor.  Gençler gelecek kaygısı taşıyor. Çiftçi üretim maliyetlerinden, esnaf ekonomik durgunluktan yakınıyor. Vatandaş adalet, güven ve huzur arıyor.

Peki, biz neyi tartışıyoruz? “Müsavat Dervişoğlu Bahçeli’nin koluna niye girdi?” “Bunca hakaret ve aşağılamaya rağmen girmemeliydi!” İşte tam da burada insanın aklına o meşhur söz geliyor:

“CAMBAZA BAK, CAMBAZA!”

Gerçek sorunların konuşulması gerekirken, gündem tali meselelerle meşgul ediliyor. Üstelik olay magazinleştiriliyor. Toplumun dikkati ekonomik sorunlardan, hukuktan, adaletten ve yönetim sorumluluğundan uzaklaştırılıyor.

Müsavat Dervişoğlu'nun siyasi kararları elbette eleştirilebilir. Partisinin politikaları, açıklamaları, stratejileri ve siyasi tercihleri sorgulanabilir. Demokrasinin gereği de budur.

Ancak bir insanın diğerine yardım etmesini siyasi hesaplaşmanın malzemesi yapmak doğru değildir. Siyasette sert muhalefet mümkündür. Ama nezaketsizlik ve merhametsizlik zorunlu değildir.

Siyaset gelip geçicidir. Makamlar, koltuklar, unvanlar geçicidir. Bugünün siyasi rakipleri yarının siyasi ortakları olabilir. Bugün birbirini eleştirenler yarın aynı konuda birlikte hareket edebilir. Ama insanlık, nezaket, ahlak ve vicdan kalıcı değerlerdir. Benim anlayışıma göre siyaset, insanları birbirine düşman etmek için değil, millete hizmet etmek için yapılmalıdır. Siyasi rekabeti düşmanlığa dönüştürenler; ne yazık ki, Bahçeli ve ortaklarıdır.

SON SÖZ: İNSANLIK SİYASETTEN BÜYÜKTÜR!

Türkiye'nin bunca sorunu varken, bir kola girme görüntüsünden siyasi kriz üretmek kimin işine yarıyor? Memleketin ihtiyacı yapay krizler değil; akıl, ahlak, liyakat, adalet ve çözüm üreten siyasettir.

Cambaza değil, memleketin gerçek meselelerine bakalım!