YAŞAMAK ZAMANI

Sevgiyle Dinlemeli, Çocukları ve Gençleri

HÜSEYİN ERKAN

Kızım Dilem Gözde’nin “Günce Defterleri”ni yitirince büyük üzüntüsünü, bir yıl sonra bulunca coşkun sevincini anlattığım haftalık söyleşimi okuyan Prof. Dr. Ali Yılmaz kardeşim, gönderdiği iletide:

“Dicle İlköğretmen Okulunda Türkçe ve edebiyat derslerinizde bizlere birer anı defteri tutturuyordunuz. O defterlerimi hâlâ saklarım. Dahası emekli olurken tüm kitaplarımı ve not defterlerimi üniversite kütüphanesine bağışladım. Ama günce defterimi vermeye kıyamadım.” diye yazmıştı.

Bakarsınız bir gün o da bu defterlerinden seçtiği kimi sayfaları paylaşır bizimle. Neden olmasın! Ben bu hafta da Dilem Gözde’nin defterinden birkaç sayfa sunacağım. Sizi bilemem de çocukları ve gençleri dinlemek öyle çok hoşuma gidiyor ki! İşte bu haftanın ilk güncesi:

VE BİR PİYANOM OLDU BENİM DE

Piyano öğretmenimi seviyordum. Piyano çalmak hoşuma gidiyordu. Görünüşünü seviyor, sesini seviyor, çalışmayı seviyordum. İyi de neden benim de bir piyanom olmasındı? Çocuk değildim ya artık. Okula başlamıştım. Öğrenci olmuştum. Bu isteğimi açıkça söyleyince; annem, babam satılık piyano aramaya başladılar.

Gazetelerdeki ilanlara baktılar, piyano satanlara gidip geldiler bir süre. Beğendikleri piyanolar çok pahalıydı. Bırakmadılar peşini. Ne yapmalı diye sorup soruşturdular. “Bulgaristan’dan gelen göçmenlerde bulunur uygun fiyatta piyano.” dediler. Bunun üzerine Topkapı’da pazar günleri kurulan halk pazarını dolaştık birlikte. Kime sorduysak:

“Bir yıl önce neredeydiniz? 20 bine veriyorduk, kimse almıyordu. Şimdi yok… Topladılar hepsini.” dediler. Elimiz boş döndük; umutla gittiğimiz o pazardan. “Öyledir, satınca kimse almaz; arayınca bulunmaz.” diyordu babam.

Bulduk ama sonunda. Annemin müzik öğretmeni bir arkadaşından aldık. Kültür Kolejinin piyanosuymuş. Şimdi benim piyanom o! (22 Kasım 1981)

NE BİÇİM İŞ BU!

Pazartesi günlerini sevmez oldum hiç. Yanlış anlamayın sakın; tatil bittiği okul başladığı için değil. Pazartesi günleri sınav yapıyor öğretmen. Her pazartesi sınav… Hem de ilk ders… Bu durumdan yakınınca ben, “Sınav değil bu, kontrol…” diyor annem.

Yalan söylüyor ama. Beni kandırmak için… Bilmiyor muyum sanki ben? Sınav işte o! Kontrol olsa “kontrol” derdi öğretmen. Oysa. “Sınav defterlerinizi çıkarın, şimdi sınav yapacağım” diyor.

Öğretmenimden iyi mi bilir annem? Beni çocuk sanıyor hâlâ. “Bakalım neleri öğretebilmişim, diye kendini kontrol ediyor öğretmen.” diyor. Kanar mıyım bu yalana ben? Öyle olsa, “Sen iyi aldın, sen orta aldın, sen zayıf aldın.” der mi benim öğretmenim!

Ne biçim iş bu! Öğretmen değil de biz zayıf alıyoruz hep. Ah öğretmeni de bir sınav yapsalar! Hem de her pazartesi… Hoşuna gider miydi acaba? (25 Kasım 1981)

AÇ KARNA ABUR CUBUR

Sabah erkenden giriyoruz okula. Ne oyun, ne şarkı!.. Ne masal, ne öykü!.. Ne bilmece, ne bulmaca!.. Varsa yoksa dört duvar arasında ders… Varsa yoksa sınav…
Ne zaman bir beden eğitimi dersi olsa:
“Bugün hava soğuk. Dışarı çıkmayalım; üşürsünüz.” diyor öğretmen.
Bir gün hava güneşliydi.
“Yaşadık!.. Bugün dışarı çıkarır öğretmen. Doyasıya oynarız.” diyorduk. Nerde!..
“Çocuklar, bugün karnım ağrıyor. Oturup dersinize çalışın.” demesin mi? Hevesimiz kursağımızda kaldı yine.
“Karnı falan ağrımıyor; yalan!” diye fısıldadı; yandaki arkadaşım Birgan.
“Sus kız, duyarsa döver.” dedi; yanındaki arkadaş. Hiç oralı olmadı da Birgan:
“Duyarsa duysun, döverse dövsün. Ama yalan söylemesin.” demesin mi?
İçimden alkışladım; arkadaşın cesaretini. Ama ben onun gibi düşünmüyordum. Karnı ağrımasa ağrıyor demez. Öğretmenler yalan söylemez çünkü.
“Aç karna meyve yemeyin. Aç karna abur cubur yemeyin. Yerseniz karnınız ağrır.” diyordu öğretmen.
Demek ki aç karna abur cubur yemiş, bugün öğretmenimiz.
Ağrır tabii. Yemeseydi! (27 Kasım 1981)
***
Bu haftalık bu kadar!..
Tüm sevdiklerinizle birlikte nice güzel bayramlara sağlıkla, mutlulukla ulaşmanız ve haftaya yeniden buluşmamız dileğiyle sevgiler, saygılar!..