ANTALYANIN KAHYASI

Nasıl Mutlu Olabiliriz?..

Televizyonda akşam haberlerini izlerken bazen ruhum daralıyor. Hep soruyorum kendime; “Bu ülkede hiçbir bizi mutlu edecek bir şeyler olmuyor?” diye.

ERDOĞAN KAHYA

Televizyonda akşam haberlerini izlerken bazen ruhum daralıyor. Hep soruyorum kendime; “Bu ülkede hiçbir bizi mutlu edecek bir şeyler olmuyor?” diye.
Memleketin Hâl-i pürmelaline bakıyorum pek de mutlu olunacak gibi değil;

Halk giderek yoksullaşıyor; ücretler ve emekli aylıkları birçok hanenin temel ihtiyaçlarını karşılamakta yetersiz kalıyor.
Hayat pahalılığı vatandaşın alım gücünü eritiyor; kira, gıda, enerji ve eğitim giderleri aile bütçelerini zorluyor.
Gelir dağılımındaki adaletsizlik derinleşiyor; toplumun bir kesimi servetini artırırken geniş kesimler geçim mücadelesi veriyor.
Gençler geleceğe güvenle bakamıyor; işsizlik, gelecek kaygısı ve liyakat konusundaki endişeler umutları zayıflatıyor.
Orta sınıf daralıyor; çalışan, üreten ve vergisini ödeyen insanlar dahi yaşam standartlarını korumakta zorlanıyor.
Hukukun üstünlüğüne duyulan güven tartışma konusu; yargının bağımsızlığı ve tarafsızlığına ilişkin kaygılar derinleşiyor, adalet duygusunu zedeliyor. Anayasa Mahkemesi ve Uluslararası İnsan Hakları Mahkemesinin kararları yok hükmünde… (World Justice Project’in 2026 endeksinde Türkiye, 143 ülke arasında 117’nci sırada yer aldı)
Demokratik kurumlar üzerindeki baskı tartışmaları büyüyor; kuvvetler ayrılığı ve denge-denetleme mekanizmalarının etkinliği sorgulanıyor.
Basın özgürlüğü daralıyor; gazeteciler üzerindeki hukuki ve ekonomik baskılar, halkın doğru ve özgür bilgiye erişimi açısından kaygı yaratıyor. Gazeteciler sadece görevlerini yaptıkları için demir parmaklıklar arkasına gönderiliyor. (Basın özgürlüğünde; Sınır Tanımayan Gazetecilerin 2026 endeksinde Türkiye 180 ülke arasında 163’üncü sırada)
Eleştiriye tahammül zayıflıyor; farklı düşünceler zaman zaman demokratik tartışmanın doğal unsurları yerine tehdit olarak görülüyor. Sonuç tutuklama…
Liyakat yerine sadakat tartışması öne çıkıyor; kamu yönetiminde fırsat eşitliği ve hesap verebilirlik konuları önem kazanıyor.
Toplumsal kutuplaşma derinleşiyor; ortak sorunlara ortak çözümler üretmek zorlaşıyor.
Siyasete ve kurumlara güven aşınıyor; vatandaşların karar alma süreçlerine katılımı ve seslerinin duyulduğuna ilişkin inancı zayıflayabiliyor.

Son günler ortaya çıkan ve siyasi kanadına hiç dokunulmayan fon yolsuzluğu ise bütün bunların üzerine tuz-biber ekti. Emekliye gidere artan vaatler biraz daha devam ederse, korkarım piyasa bunu erken fiyatlandırarak enflasyonu körükleyip pahalılık yaratacak.
Haydi gelin oldukça yumuşatılmış bu tablo karşısında hep birlikte mutlu olalım.