Korkmayın Kayıp Kuşak Değiliz; Çünkü Hayatımıza Anlam Katan Gençlik Hayallerimizden İbaret Değiliz!

Bu yazı biraz hüzünlü olacak.
Çünkü biraz kendimden, biraz da kendi kuşağımdan söz edeceğim.

Yaşı 50'yi, 60'ı aşmış olanlarımız için bunu söylemek kolay değil ama artık kabul etmemiz gereken bir gerçek var:
Biz gençliğimizde yaşadığımız dünyada kalmak zorunda değiliz.
Çünkü dünya değişti. Tehditler değişti. Toplum değişti.
Bilgi değişti.
Belki de en önemlisi, biz değiştik.
Değişmek zorundaydık.

Çünkü yaş almak, yalnızca saçların ağarması ve dizlerin ağrıması değildir. Yaş almak, aynı zamanda insanın dünyaya bakışını yeniden değerlendirebilme imkânıdır.

Bizim kuşak için hayat yalnızca hayat değildi.
Bir "dava" vardı.
Bir "devrim" vardı.
Bir "mücadele" vardı.

Bir tarafta komünizm tehlikesi, diğer tarafta bölünme korkusu, başka bir yerde şeriat endişesi ve sömürü düzenine karşı öfke...

Dünyayı anlamak için elimizde büyük ideolojiler, büyük doğrular ve büyük düşmanlar vardı.
Bazen bir slogan, yüzlerce sayfalık kitabın yerini tutuyordu.
Bazen bir marş, bütün bir hayatın anlamı olabiliyordu.
Bazen de aynı davaya inanmak, aynı insanlarla aynı masada oturmak için yeterliydi.

Gençtik.
İnandık.
Mücadele ettik.
Korktuk.
Kızdık.
Kimi zaman da birbirimizle savaştık.
İşte bütün bunların içerisinden hayatımızı feda edeceğimiz bir anlam dünyası inşa ettik.

Şimdi dönüp baktığımızda, o günlerin bazı korkularının bugün hâlâ bazılarımızın zihninde yaşamaya devam ettiğini görüyoruz.
İşte asıl mesele burada başlıyor.
Bugün genç bir insan bize: "Bu risk gerçekten var mı?"
diye sorduğunda, hemen: "Sen anlamazsın, biz bunları yaşadık!" diyoruz.

Ama belki de genç insanın sorduğu soru tam da bizim cevaplamamız gereken sorudur.
Gerçekten bugün aynı tehlikeyle mi karşı karşıyayız?

Yoksa geçmişte yaşadığımız travmalar, bugünün tehditlerini olduğundan daha büyük görmemize mi yol açıyor?

Bunu sormak geçmişimizi inkâr etmek değildir.
Tam tersine, geçmişimizi ciddiye almaktır.
Çünkü geçmişin bize bıraktığı en değerli miras, korkularımız değil; tecrübelerimizdir.

Korkularımızı miras bırakırsak çocuklarımızı da bizim korkularımızın mahkûmu yaparız.
Tecrübelerimizi bırakırsak, onların bizden daha akıllıca davranmalarına yardımcı oluruz.

Şunu da açıkça söyleyelim:
Bir zamanlar inandığımız bir şeyin bugün değişmesi, gençliğimizin boşa geçtiği anlamına gelmez.

Bir insan 20 yaşında başka, 40 yaşında başka, 60 yaşında bambaşka düşünebilir.
Bu tutarsızlık değildir.
Bu, hayatın kendisidir.
İnsan düşüncesi değişmez bir mezar taşı değildir.
Değişir, gelişir, olgunlaşır.

Bazen yanlışını görür.
Bazen haklı olduğunu yeniden keşfeder.
Bazen de dün doğru olduğuna inandığı bir şeyin bugün artık işe yaramadığını kabul eder.
Bunun adı yenilgi değil, entelektüel cesarettir.

Asıl korkmamız gereken şey, gençlerin bizi eleştirmesi değildir.
Asıl korkmamız gereken şey, artık hiçbir şey öğrenemeyecek hale gelmektir.
"Ben bunları 40 yıl önce söyledim."
"Biz bu mücadeleyi yıllar önce verdik."
"Biz gençken bunları çok iyi biliyorduk."

Bunların hiçbirisi bugünün sorularına cevap değildir.
Çünkü hayat, bize eski cevaplarımızı tekrar tekrar kullanma hakkı vermez.

Her dönemin kendi soruları vardır.
Bazen de insanın en büyük bilgeliği, "Bilmiyorum" diyebilmektir.

Ak saçlarımızı bir yenilginin sembolü olarak görmeyelim.
Tam tersine...
Ak saç, insanın hayattan daha fazla ders çıkarması için sahip olduğu bir avantajdır.

Biz gençlere yalnızca neye inanmaları gerektiğini anlatmak zorunda değiliz.
Nasıl düşüneceklerini de gösterebiliriz.
Onlara korkularımızı değil, muhakememizi bırakabiliriz.
Düşmanlarımızı değil, tecrübelerimizi aktarabiliriz.
Hazır cevaplarımızı değil, doğru sorularımızı miras bırakabiliriz.
İşte o zaman kuşağımızın gerçek bir tarihsel işlevi olur.

Bir de artık şu gerçekle yüzleşelim:
Bizim gençlik hayallerimiz dünyanın sonuna kadar sürmek zorunda değil ki.
İyi ki de sürmek zorunda değil!
Çünkü insan yalnızca gençlik ideallerinden ibaret değildir.

Bir insanın hayatına anlam veren şey, 20 yaşında kurduğu hayaller kadar, 60 yaşında dünyaya katabileceği akıldır.
Belki artık meydanlarda slogan atamayız.
Belki eski marşları eskisi kadar gür söyleyemeyiz.
Belki dizlerimiz uzun yürüyüşlere izin vermez.
Ama hâlâ okuyabiliriz.
Hâlâ düşünebiliriz.
Hâlâ öğrenebiliriz.
Hâlâ yanıldığımızı kabul edebiliriz.
Hâlâ gençlerden bir şeyler öğrenebiliriz.

Daha da önemlisi...
Hâlâ bu ülkeye faydalı olabiliriz.

Öyleyse sevgili akranlarım...
Korkmayın!
Yeni kuşakların dünyayı bizden farklı görmesi, bizim hayatımızı çalmıyor.
Bizim yaşadıklarımızı küçümsemeleri de gençliğimizi ortadan kaldırmıyor.
Hatıralarımız hâlâ bizim.
Mücadelelerimiz hâlâ bizim.
Sevinçlerimiz, acılarımız, kayıplarımız, dostluklarımız, hayal kırıklıklarımız hâlâ bizim.

Ama bunların hiçbirisi bizi bugünün gerçeğini anlamaktan alıkoymamalı.
Çünkü hatıralara sadakat, onların içinde yaşamaya devam etmek değildir.
Hatıralara en büyük saygı, onlardan ders çıkararak daha iyi bir gelecek kurmaktır.

Belki de artık bizim kuşağın önündeki en büyük dava budur:
Gençken dünyayı değiştirmek istedik.
Şimdi ise dünyayı anlamaya çalışmalıyız.
Gençken büyük doğrularımız vardı.
Şimdi daha iyi sorularımız olmalı.
Gençken düşmanlarımızı arıyorduk.
Şimdi sebepleri, sonuçları ve gerçek riskleri anlamalıyız.

Gençken "Ben haklıyım" demek önemliydi.
Şimdi ise "Gerçek nedir?" sorusu çok daha önemli.

Belki de hayatımızın son çeyreğinde kazanabileceğimiz en büyük zafer budur:
Geçmişimizi inkâr etmeden, geçmişimizin esiri olmamak.
Çünkü hayatımız yalnızca gençlik hayallerimizden ibaret değil.
Önümüzde hâlâ yaşayacağımız, öğreneceğimiz ve değiştireceğimiz bir dünya var.
Hem de belki şimdiye kadar olduğundan çok daha büyük bir sorumlulukla...

Gençliğimizde dünyayı değiştirecek kadar cesurduk.
Şimdi, kendi düşüncelerimizi değiştirecek kadar cesur olalım.
Belki de gerçek devrim, gerçek dava tam da budur.

Rubil GÖKDEMİR
Demokratik Değişim Hareketi Sözcüsü