Seçeneğini Arayan Demokrasi !

Hiçbir partinin taraftarı değilim.
Çünkü meselemiz partilerden çok daha büyüktür.
Bu yazının konusu kimin haklı, kimin haksız olduğu da değildir.

Biz demokratik sivil siyaseti savunuyoruz.
Toplumun farklı kesimlerinin meşru taleplerini temsil eden güçlü bir siyasi rekabeti içeren demokrasiyi savunuyoruz.

Çünkü demokrasi sadece sandığın kurulması değildir.
Demokrasi, halkın önüne gerçek seçeneklerin konulabilmesidir.

İnsanların önüne aynı hayal kırıklığının farklı ambalajlarını koyup buna demokrasi diyemezsiniz.

Bugün Türkiye tam olarak böyle bir sıkışmanın içindedir.
Bir tarafta devlet ile iktidar arasındaki sınırları giderek belirsizleştiren otoriter bir yönetim anlayışı var. Diğer tarafta kamu gücüne dayalı olarak sivil siyasetin bütün değişim dinamiklerini kontrol altına almış siyaset mühendisliği anlayışı.

Bu anlayışla; devletin kurumları ve kapasiteleri ve kapsayıcılıkları zayıflatılıyor.
Liyakat yerine kör sadakat ödüllendiriliyor.
Ekonomik kararlar rasyonel kurallardan uzaklaşıyor.
Hukuk güven üretmek yerine siyasi tartışmaların merkezine sürükleniyor.

Bütün bunlar olurken iktidar hâlâ her eleştiriyi milli güvenlik tehdidi veya beka meselesine dönüştürerek sivil siyasetin ve muhalefetin alanını daraltmaya çalışıyor.

Oysa güçlü devlet; eleştiriden korkan devlet değildir.
Güçlü devlet, hukuk içinde inşa edilmiş kurumları güçlü olan devlettir.

Rakipsiz iktidar ilk bakışta güçlü gibi görünür.
Ama aslında çürümeye en açık iktidar biçimidir.

Çünkü denetlenmeyen güç, önce kibir üretir, sonra hata üretir. En sonunda ise bütün hataların maliyetini topluma ödetir.

Fakat diğer tarafta da tablo iç açıcı değildir.
Muhalefetin önemli bir kısmı yıllardır iktidarın hatalarından medet umarken, üste üste fahiş hatalar yapmaya devam ediyor. Hatta muhatap olduğu haksızlıklardan mağduriyet, iktidarın hatalarından yeni bir meşruiyet bile üretemiyor.

Kendi siyasal hikâyesini yazamayan, kendi kadrolarına güven veremeyen, topluma yeni bir ekonomik ve kurumsal vizyon sunamayan bir muhalefet anlayışı da bu tablonun doğrudan parçası ve ortağıdır.

Sadece “iktidar gitsin, ben geleyim” demek siyaset değildir. Yerine hangi siyasal mimariyi koyacağını anlatamayanların iktidar eleştirisi eksik kalır. Toplum artık slogan değil, sahici bir siyasal proje görmek istiyor.

Ekonomide ne yapılacak?
Derin ve geniş yoksulluk nasıl önlenecek?
Göç yönetimi nasıl olacak?
Eğitim, sağlık sistemi nasıl toparlanacak?
Adalet sistemine güven yeniden nasıl sağlanacak?
Devlet kurumlarının kurumsal kapasitesi nasıl ayağa kaldırılacak?

Bu soruların cevapları sosyal medya öfkesiyle verilemez.
Bugün milyonlarca insan ne iktidarın mevcut yönetim tarzından memnun, ne de muhalefetin siyasal kapasitesine tam anlamıyla güvenebiliyor.

Asıl kriz budur.
Sessiz çoğunluk ilgisiz olduğu için susmuyor.
Önüne güven verecek gerçek bir seçenek konulmadığı için susuyor.

Unutulmamalıdır ki:
Seçeneksizlik hali, iktidar otoriterliğinin en konforlu yakıtıdır.

İnsanlara sürekli şu cümleyi kabul ettirmeye çalışıyorlar:
“iyi de bunlar giderse kim gelecek?”
Bu cümle bir hukuk devleti ve demokratik bir toplum için utanç vericidir.
Çünkü gelişmiş demokrasiler kişiler üzerine değil, kurum ve kurallar üzerine kurulur.

Hiçbir iktidar vazgeçilmez değildir.
Hiçbir muhalefette her zaman ve mevcut haliyle doğal ve sahici bir seçenek değildir.
Hiçbir siyasi hareket de devletle eş anlamlı değildir.

Devlet kalıcıdır.
Siyasetçiler geçicidir.
Millet ise hepsinden daha büyüktür.

Türkiye’nin ihtiyacı; yeni putlar üretmek değil, güçlü kurumlar üretmektir.
Sadakat ekonomisi değil liyakat düzenidir.
Propaganda rejimi değil hesap verebilir yönetimdir.
Siyasi fanatizm değil demokratik olgunluktur.

Çünkü mesele artık parti meselesini çoktan aşmıştır.
Mesele, bir ülkenin yavaş yavaş vasata razı hale getirilmesidir.
Maalesef ki, toplum uzun süre kötü seçeneklerle terbiye edilirse. Bir gün iyi olanı hayal etme yeteneğini bile kaybeder.
İşte bir ülkenin gerçek çöküşü o gün başlar.
Sandıkların kurulduğu gün değil…
Yani insanların artık sandıkla bir şey değişeceğine inanmadığı gün...

Rubil GÖKDEMİR
Demokratik Değişim Hareketi Sözcüsü