Nereye Siyaset Nereye

Ne zaman ortamda bir karmaşa, kavga, gürültü görsem, hep aklıma

Bilgesu Erenus'un dizelerini besteleyen, Timur Selçuk'un "Nereye

Payidar" şarkısı gelir ve içim sızlar.

Dahası da var.

Ankara'da üniversite öğrencisiyiz, 1975-1976 yılları, herkes

Ankara Sanat Tiyatrosundaki (AST) Bilgesu Erenus tarafından yazılan

Rutkay Aziz'in hem oynadığı hem de yönettiği bir "Nereye Payidar" adlı

tiyatro oyunundan söz ediyor.

Timur Selçuk'un şarkısı ise dillerde. Başrolde Yeşim Dorman,

diğer oyuncular ile birlikte inanılmaz bir performans sergiliyorlar,

oyuna bilet bulabilen bir daha gidiyor.

Ya oyunun konusu nedir?

Hem şarkı sözleri, hem de oyunun içeriği o günlerde herkesin bir

yerine dokunuyor ve yüreğine oturuyordu. 1970'li yılların toplumsal

yapısını, işçi hareketleri, direnişleri, örgütlenmeleri, mücadelenin

gerekliliği, işçi sınıfı ve karakteri gözünden bir direniş çadırında

öyle güzel işlenmiş, anlatılmıştı ki, inanılmaz!...

Peki şarkının sözleri neydi:

"Nereye payidar nereye/ Yokuş bayır demesen de/ Dere tepe düz

gitsen de/ Çıkmaz bu yol bir yere/ Nereye payidar nereye

Birgün gelip evlensen de/ Kurtulmayı düşlesen de/ Çıkmaz bu yol

bir yere/ Nereye payidar nereye

Şefle iyi geçinsen de/ Bugun için sevilsen de/ Çıkmaz bu yol bir

yere/ Nereye payidar nereye

Seninkiler direnişte/ Bir sen yoksun içlerinde/ Çıkmaz bu yol bir

yere/ Nereye payidar nereye

Gönlün yoksa ezilmeye/ Sen de katıl direnişe/ İşçilerle,işçilerle

,işçilerle elele/ Nereye payidar nereye."

Peki durup dururken nerden aklıma geldi şarkının sözleri ve oyunun konusu.

Elbette ki ülkemin gündeminden, siyasetin nerede ve kimin için

nasıl gerekliliğinden geldi ve ülke gündemi bir bir gözümün önünden

geçti.

Benim yaşama doğru ya da yanlışın yerinden çok, kimin nerede ve

nasıl bulunduğu konusu açısından bakarım.

Aynı yaşam koşullarını taşıyan, aynı acı ve sıkıntıları çeken

insanlar neden hem sosyal hem de siyasi yaşamda neden farklı

yerlerdedirler, hatta farklı çatışmalı kutuplardadırlar.

Ben iktidarda olanları, ister geenel yönetim, ister yerel

yönetimde olsunlar eleştirmem. Yanlış anlaşılmasın, yönetimleri

elbette ki eleştiririm ama yönetenleri eleştirmem. Neden mi, gayet

basit, bu insanların (adam ya da kadın fark etmez) kafalarında

kendileri için bir çıkar yol haritaları vardır ve yoldan kendileri ve

ilişkileri ile birlikte giderler.

Sorun, onları orada tutan, seçen seçmen, halk kitlesindedir.

Kişinin özlemleri vardır, görgüsüzlüğü zirvededir, elbette ki

bunu tatmin etmek için elinden geleni yapacaktır. Ar, namus, ahlak

falan hak getire. Onlar için her şey artık mübahtır.

Hani bir fıkra vardır, anlatılır, yoksul bir şey çalar ise

HIRSIZDIR, olay hırsızlıktır. Kelli felli, çevresi, makamı, malı mülkü

olan bir şey çalar ise, onunki YOLSUZLUKTUR!...

Yerseniz.

Kapitalizm muhteşem bir organizasyondur, "Minareyi çalar ve

kılıfınıda uydurur". Evet, yerseniz.

O yüzden bu düzende ister genel yönetimde, ister yerel yönetimde

olan yöneticileri, onun yardakçı ve şakşakçılarını eleştirmem ama

onları bulup, seçip oralara getirip, hala onlardan bir tepit, yal

bekleyenlere kızarım. Kardeşim işin başında değil isen, "Bayramda

köpek canlanmaz" der, atalar.

Genel iktidar artık ülkede her şeyi elinin altına almıştır.

Dünyada bunun o kadar çok örnekleri vardır ki, okur yazar bir takım

seçmediğiniz için, onu gören yok ya da üç kuruşa satılacak kişileri

nerden bulursunuz ki, onlar hemencecik, gidip bir yere kapıkulu

oluveriyorlar.

Bu aralar ülkenin genel siyasetinde ANA MUHALEFET partisi,

Yerel yönetimlerde /Belediyelerde de en çok Başkan bulunduran parti

CHP'de bir kavgadır gidiyor. Siyasi bir partide kavga, çatışma olmaz

değil, elbette ki olur ama bu kişisel değil, İLKESEL ve İDEOLOJİK

olmalıdır.

Günümüz Türkiye'sinde iktidardaki parti, lider, hükümet tam yirmi

beş yıldan fazla zamandır ülke dahil her şeyi yönetiyor. Tercihini de

ilkesel ve ideolojik olarak belli etmiştir, kendisince de haklıdır.

Fakat, muhalefet olanlara ne demeli.

Sokakta, pazarda halk yoksulluktan isyanda, üniversitelerde

öğrenciler her yönden perişan, pat desen hemen patlayıp sokaklara

dökülüyorlar. Ülkenin ana muhalefet partisi ise kendi iktidar derdine

düşmüş.

KK mı, ÖÖ mü!.. Yersen.

Belediyelere seçilen başkanlar ise bir alem, "Mühür bende,

Süleyman da benim" derdindeler. Onlardan yerel, güncel, kazanırsa bana

da ne düşer derdinde olanlar da arayıp, sorup sorgulamdan onları

alkışlama derdindeler.

Ağzı olan konuşuyor da, İktidarın bir ideolojisi, yol haritası ve

uluslararası ilişkileri var, her şeyi yoluna koya koya gidiyor. Bazen

muhalefeti de "tıpış, tıpış" peşinden ve istediği gibi götürüyor.

Hikayesi ve beklentisi belli, zaafları olan kişileri özellikle

ana muhalefet partisi nereden buluyor Allah aşkına, bunu bir

sorgulayan kitle yok mu?

Dünya yepyeni bir ekonomik ve siyasal sisteme yol almaktadır.

Üretim araçları ve ilişkileri değişmektedir. Eğer bu ülkenin

yurttaşlarının çoğu, bu kafa ile gider ise ya bataklıkta boğulacak, ya

da kurda kuşa yem olacaktır. Bunu görmesi gerekenler görmezlikten

geliyorlar ama birisin artık EY AHALİ UYANIN demesi gerekecek.

Ben, 1976'lardaki Nereye Payidar tiyatrosuna yeniden gider, aynı

oyunu izliyor gibiyim. CHP'nin bugünkü ne "Genel Başkanlarına", ne

siyasilerine, ne de belediye başkanlarına bir sözün yok, Allah

yollarını açık etsin. Makam, mevki ve keselerini dolu ve tok tutsun

da, benim sözüm, bir umut gördükleri partinin gidişatından pek de

haberi olmayanlara.

Siz bakmayın sanal ortama, herkesin karşı tarafa attığı laflara

ve taşlara.

Bu ülkenin yurttaşlarına da, ana muhalefetten medet uman

katmanlara da tek sözüm olacak, başka şarkılar dineleyeceklerine,

açsınlar Timur Selcuk'un NEREYE PAYİDAR şarkını, dinlesinler , derim.

O zaman SİYASETİN NEREYE gittiğini belki anlarlar.

İyi bayramlar.

Hoş, "deliye her gün bayram imiş ama"!..