Bayramlar Bitti Mi?

Eskiden bayram sabahı erkenden kalkardım. Kırmızı ayakkabılarımı ve beyaz elbisemi giyeceğim diye sabaha kadar heyecandan uyuyamazdım. Sabah kahvaltı sofrası bir başka olurdu. Çayın buharı ve yeni çıkmış ekmeğin kokusu sanki bütün evi sarardı. O günün havası bile farklı olurdu.
Sonra bayramlaşmaya gelen akrabalarımızı büyük bir heyecanla beklerdim. Kurbanlar kesilir, önce fakirlere dağıtılırdı. Sonra yemekler hazırlanır, herkes aynı sofrada beraberce yerdi. Kimsenin bir şeyin azlığına çoğunluğuna baktığı yoktu. Muhabbet yeterdi, bir arada olmak yeterdi.
Sanki bütün yıl sadece o gün gelsin diye beklemişim gibi hissederdim. Bayram geldiğinde içim huzur dolardı. İşte o zamanlar bayramı gerçekten yaşardık.
Ne kaybettik…
Şimdi yine bayram geliyor ama ne o ekmeğin kokusu var ne de çayın buharı eskisi gibi evi sarıyor. Artık eve gelen akrabalar da ellerinde telefon, sosyal medyaya bakıp oturuyor. Herkes birbirine başkalarının hayatlarını gösteriyor. Ama kimse kendi içindekini anlatmıyor artık.
Aslında birbirimizi yakından görmeye tahammülümüz kalmamış.
Eskisi gibi sofralar da kurulmuyor artık. Zaten kurban almak, bayramlık almak birçok insan için büyük bir mesele olmuş. Eskiden az vardı ama bereket vardı.
Şimdi çocuklar da bizim yaşadığımız heyecanı yaşamıyor. Ne bayram sabahını beklemenin heyecanı var ne de kapı kapı dolaşıp şeker toplamanın mutluluğu…
Galiba bayram bitmedi…
İnsanların içindeki o eski sıcaklık kayboldu.
Ve insan en çok da çocukken mutlu olduğu şeyleri özlüyor…

Yazan: Bilge Kaya